ik kijk niet alleen
ik zie je
     

Belevenissen van een fotograferende verloskundige.

 

Chaos in de regen 

“Kun je foto's van mijn zoontjes maken die we als kerstkaart zouden kunnen gebruiken?” vraagt mijn beste vriendin me. Het is donderdagavond 6 december, dus de tijd dringt wel een beetje. Door de weeks is het geen doen door haar drukte met het gezin en door mijn werk als verloskundige. Het weekend dan? Dit weekend heb ik dienst, de weekenden tot Kerst zijn verder ook vol gepland met leuke dingen. “Maar”, zeg ik “als de dienst rustig is, zou het wèl komend weekend kunnen”. Dit alles wel met een 'tenzij', want, als er babies komen, dan gaat het niet door.

De zaterdag is gekomen en het regent dat het giet! Oh oow... Ondertussen hebben zij en ik een Pinterest bord gemaakt met allemaal leuke ideeën, óók voor binnen. Dit bleek niet nodig want op de afgesproken tijd is het zowaar droog en kan de lol (oftewel: chaos) beginnen! Bij Het Leesten (een prachtig natuurgebied vlakbij Apeldoorn) aangekomen, wordt de auto uitgeladen en wat daar allemaal uit komt... Een kerstboompje, slingers, paraplus, tassen, omkoopeten ;-). Kom ik aan met alleen mijn cameratas... Ik stel mijn camera in en de oudste van vijf gaat al een paar minuten los met rennen, gek doen, spelen met de paraplu en ik doe lekker mee. De eerste foto's zijn een feit en hij is een natuurtalentje! Hij vindt het leuk en komt zelf ook met ideeën, mijn kleine modelletje. De attributen, gesleept en gedragen door zijn moeder, komen langzamerhand ook in beeld. De jongste is een kereltje van twee jaar die geen rechte lijn kent en hard kan rennen. Van hot naar her met zijn vader in zijn kielzog die hem probeert bij te houden, een hilarisch gezicht en prachtig voor foto's, zeker als het kereltje op een gegeven moment een prachtig rode kerstboomslinger om heeft gehangen.  Her en der regent het wat, maar een Ikea zakje brengt uitkomst als bescherming voor mijn objectief. 

De mooie grote plassen die de regen heeft veroorzaakt, heeft een onweerstaanbare aantrekkingskracht op de jongens. Stiekem ook op mij, maar stel je voor dat ik toch met spoed word weggebeld en de rest van mijn 48 uursdienst met soppende sokken naast een bevalling moet staan haha. De mannetjes stampen er vrolijk op los en hebben het ontzettend naar hun zin. 

Dé foto die we graag wilden maken is gelukt! Ook een foto van hun vieren waarbij iedereen in de camera kijkt is uiteindelijk gelukt. Tevens een paar geweldig mooie lucky shots waar ik (en mijn vrienden) superblij mee zijn! 

De telefoon bleef rustig en ik heb in één dag mijn twee bedrijven tegelijkertijd uh.. in bedrijf gehad! 
 

In the picture: Silvano

In de avond belt haar man dat de bevalling is begonnen. Het is hun tweede kindje en ze herkent het als weeën. In verband met de afstand, spreken we af vóór het geboortecentrum. Ik heb hen in deze zwangerschap slechts eenmaal ontmoet aangezien ik veel diensten heb gedaan voor mijn collega, maar weinig spreekuren. Op de afgesproken tijd hebben we een hernieuwde kennismaking bij het geboortecentrum en het klikt direct weer. Dit gaat een feestje worden, er komt een baby!

Ik ben heel brutaal en vraag of ik (als beginnend fotograaf) foto's mag maken tijdens de bevalling. Voor mezelf als oefening en voor hen als uniek aandenken aan deze dag. En zo geschiede. Tussen de weeën door kletsen we heel wat af met z'n vieren (de kraamverzorgende is inmiddels ook gearriveerd, zij assisteert mij bij de bevalling) en de stemming is opperbest. Tijdens het moment suprême heb ik mijn handen nodig maar gelukkig heb ik daarvoor en daarna heel wat moois kunnen fotograferen.

In de kraamweek kom ik bij hen thuis langs om te horen en te zien hoe het gaat. Ook dit is een onderdeel van de diensten van meestal 24 uur die ik als verloskundige werk. De foto's heb ik inmiddels bewerkt en opgestuurd en ze zijn er erg blij mee! Zo blij, dat ze me vragen of ik het zie zitten om hun pasgeboren ventje wil fotograferen met kleedjes, een mandje en wat dies meer zij. Ik zeg dat ik het nog nooit heb gedaan en het wel wat spannend vind, maar beloof er over na te denken.

Niet veel later ben ik er wel uit! Het is voor mij een mooie oefening èn ik ken hen al, dus dat geeft sowieso al een ontspannen sfeer en dito foto's. Mocht ik er niets van bakken, dan is er geen man overboord en kan het altijd nog eens over worden gedaan (dit in tegenstelling tot een bevalling ;-). Krap drie weken na zijn geboorte fotografeer ik Silvano. Zijn buikje is lekker vol, hij is in diepe rust en is heel fotogeniek, evenals zijn grote zus die alles reuze interessant vindt.  

Samen met zijn moeder verzinnen we wat mooi zou kunnen zijn om te fotograferen. Ik heb alleen maar beschikking over daglicht welke via een groot raam binnenstroomt. Ik heb vaders wel een bouwlamp op het witte plafond laten schijnen zodat we daar ook nog ietwat licht van hebben. Ik werk mezelf in rare kronkels voor de mooiste foto's, zweet als een otter en heb klotsende oksels, maar wat zitten er een juweeltjes tussen!

De mooiste wat mij betreft? Als zijn moeder hem troost en zijn hoofdje liefdevol op haar handen laat rusten.

Onbetaalbaar!

Een oudje uit 2015: "Verloskundige in opleiding"

Als praktijk hebben wij zo’n één à twee ker per jaar een verloskundige in opleiding. Zij* studeert aan een van de opleidingen tot verloskundige in Nederland. Deze opleiding duurt vier jaar en bevat een hele hoop praktijk! Daar leer je het toch ‘t best.

Van een eerstejaars die veel kijkt en luistert, tot een vierdejaars die je zo halverwege de stage de diensttelefoon meegeeft en veel alleen op pad stuurt. Te allen tijde zijn wij als verloskundige verantwoordelijk voor haar handelen en als een zwangere, bevallende of kraamvrouw haar er niet bij wil hebben, dan gebeurt dat niet. Ook gaat ze mee naar overleggen en vergaderingen die we regelmatig met andere praktijken, gynaecologen en kinderartsen hebben.

Wat ik leuk vind aan een stagiaire in de praktijk, is 1) gezelligheid tijdens de dienst, 2) kennis kunnen en mogen overbrengen 3) haar te zien groeien als aankomend verloskundige en 4) evalueren.

Ad 1.
Een dienst is soms best een beetje alleen-erig. Je zit alleen in de auto, je bent ‘alleen’ bij de bevalling, vaak niet iemand in de buurt waar je even mee kan sparren. Ook tijdens spreekuren ben je alleen, je maakt zelf alle beslissingen, je moet jezelf scherp houden. Natuurlijk kun je in uitzonderlijke gevallen even bellen met collega of ziekenhuis. Maar iemand naast je hebben aan wie je kan vragen; “wat zou jij doen?” is best fijn. Praten over koetjes en kalfjes als je even de tijd hebt, of in de auto, op weg naar een kraamvrouw. Dat is leuk. Ervaringen uitwisselen over gekke, enge, bijzondere en ontroerende momenten is heerlijk.

Ad 2.
Ik zeg niet dat ik alles weet, maar met meerdere verloskundigen in één praktijk kun je heel wat kennis overbrengen. Ik hoop aan de kennis en kunde van een stagiaire te mogen bijdragen, ik hoop dat ze gebruikt wat bij haar past en laat gaan wat haar niet ligt. Ook ik leer van haar; zij zegt of doet dingen soms net wat anders dan ik en soms voelt het beter dan dat ik het zelf doe, dus dan pik ik haar maniertjes. Het is geven en nemen hè ;-)

Ad 3.
Soms hoor je jezelf terug in de stagiaire. Zó leuk! We hebben allemaal ons eigen manier van uitvragen, voorlichting geven, geruststellen e.d. Sommige communicatieve vaardigheden hoor ik wel eens terug als de stagiaire het gesprek leidt. Dan denk ik: “Verrek… that’s me!” :D

Ad 4.
Ik ben soms nogal lang van stof (goh…) en dat kan ik heerlijk kwijt in evaluaties van de studenten. Soms typ ik het maar gewoon, anders heb ik nooit genoeg ruimte op het evaluatieformulier. De ene opleiding is veel strenger in wat er in de evaluatie moet staan voor een voldoende dan de ander. Ik heb mijn eigen opleiding als referentie en weet wat een eerstejaars ongeveer moet weten/kunnen, wat een tweedejaars, etc. Dat houd ik maar aan.

De ene stagiaire is de andere niet, gelukkig! Sinds mijn afstuderen in 2007 heb ik er al heel wat mee gemaakt en ik vind het altijd leuk eigenlijk. Omdat ik zelf niet altijd even fijne stages heb gehad, denk ik wel te weten hoe je het beste feedback kan geven, óók als het functioneren van de student nog niet op nivo is. Het is toch heerlijk om iemand met meer vertrouwen in haar handelen te zien gaan dan te zien komen?

Mijn allereerste dienst in Amsterdam als afgestudeerd verloskundige had ik direct een eerstejaars student mee. De praktijk waar ik werkte, was een opleidingspraktijk, dat betekent dat er altijd studenten zijn. Soms zelfs drie tegelijk. Nog geen week eerder, was ik daar nog één van. Direct na mijn beëdiging (toen ik mijn diploma kreeg en de eed van Hippocrates had afgelegd) ging ik ‘s avonds in Amsterdam de dienst in. In die nacht was er meteen een bevalling, mèt die eerstejaars student. Ik was zelf zenuwachtig zat, eerste keer helemaal alleen verantwoordelijk, en haar ook begeleiden. Maar het ging prima en de kop was eraf. Zowel de eerste bevalling alleen al de eerste keer een student begeleiden.

Er volgden nog vele verloskundigen in opleiding, en er zijn ondertussen heel wat afgestudeerd welke door mij mede zijn begeleid in Amsterdam, Dronten, Arnhem en Apeldoorn. Ik hoop dat ik een klein beetje heb bijgedragen aan hun kennis en kunde, en alles wat er verder komt kijken bij dit geweldige vak!

* De meeste verloskundigen in opleiding zijn vrouwen, er is slechts een enkele man. Tot nu toe heb ik alleen vrouwen mogen begeleiden, maar wie weet wat de toekomst brengt!